2008

H Κόμη της Βερενίκης

Τα περιθώρια στενεύουν.

Όχι μόνο τα χρονικά.

Αλλά και τα άλλα.

Πρέπει να βάλουμε σε εφαρμογή το εφεδρικό σχέδιο.

Δεν μπορούμε πια να πολεμούμε για να κερδίσουμε.

Πρέπει να πολεμήσουμε για να διαφυλάξουμε ότι έμεινε.

Θα φωτίσουμε το φως.

Τα βράδια που οι πόλεις κοιμούνται, θ’ανάψουν σαν δείχτες τα φωτάκια ενός αστικού δίαυλου.

Τα αποχαυνωμένα φώτα της πόλης θα φωτιστούν και θα στείλουν σινιάλα.

Να δείξουν το δρόμο στο φόβο που περνά κάτω από τα πόδια μας.

Ο ήχος του θα φτάνει στ΄αυτιά μας υπόκωφος από τα βάθη, και από παντού θα αναδύεται μια μυρωδιά σιταριού.

Που ζεσταίνεται και εκκολάπτεται στο έρεβος του μυαλού μας .

2005

Με σώζει μια αρχιτεκτονική που βασίζεται όχι πάνω στην ισορροπία όγκων και μερών αλλά πάνω στη δίκαιη σχέση «δοχείου» και «περιεχομένου». Έτσι ώστε ποτέ να μην ξέρεις αν οι τοίχοι φτιάχτηκαν για να ορίσουν το περιεχόμενο ή αν το περιεχόμενο δημιουργήθηκε από την ανάγκη των τοίχων που περίμεναν ορφανοί για καιρό ώσπου ήρθε και φώλιασε αυτό μέσα τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει στα ξωκλήσια ή στα νοσοκομεία.

Η περίμετρος διηγείται στους ξένους τα μυστικά του κέντρου. Με νοσταλγία.

Με πόνο.

Μια υπενθύμιση για το τέλος.

Μια επιβεβαίωση για την αρχή.

Μια ευχή για το τώρα.

Τώρα που όλα ισορροπούν στο ύψος των ματιών μας και μένει από μας μια κίνηση να κάνουμε.

Μπροστά στο τυχαίο ,στο καθημερινό να γονατίσουμε και

να ζητήσουμε από την αθλιότητα του συγχώρεση.

Να ονομάσουμε τις συμπτώσεις μοίρα και να ξεκινήσουμε από τα λίγα που έχει ο καθένας.

Μπορεί ο Θεός να μην ρίχνει ζάρια αλλά δεν σημαίνει πως είναι λογιστής.